Yakındı gece yarısı…

Akşamın tam ortası…

Yeni sergi hazırlığının izleriyle doluydu, ressamın atölyesi.

Raflarda, duvara yüzünü yaslamış tablolar…

Kurumaya yüz tutmuş katmanlar, masada açık defterler ve aynı rengin sayısız denemesi.

Atölyenin kalbinde, her şeyi bir araya getiren o tonun çığırtkan sesi; Safir.

Safir bir renk değildi.

Bir hazırlıktı.

Bir finaldi.

Bir yoldu.

Mavinin derin, ışıkla değişen, katmanlandıkça yaşayan tonu.

Her tablo safir renginin farklı bir hikâyesini anlatıyordu.

Atölye belki de hiç olmadığı kadar yoğundu.

Ve o gece olanlar oldu.

Her şey, son buldu.

Yolun sonu…

Bir ressam, atölyesinde bulundu.

Her şey yerli yerindeydi.

Hazırlık yarımdı ve hiçbir şey eksilmemişti.

Bu, rastgele bir tam değil miydi?

Yolu bilen biri miydi?

Yoksa yoldan çıkmak mı gerekmişti?

Belki bir arkadaş.

Belki de en yakını. Eşi?

Sergiye günler kala ne değişmişti?

Yoksa safirin tadı mı ekşimişti!

Dosyada her detay mevcut.

Her biri, bu sonun nedenini biraz daha görünür kılacak.

Bazı hikâyeler yarım kalır ama Safir yarım bırakılmayacak.

Atölye sessiz.

Sergi hazır.

Sen de hazırsan,

Bidedektif lazım!